Vandaag niet

Het deert hem niet, dat de hagel langs zijn gezicht striemt. Hij loopt straf door. De katoenen tas die hij draagt, is doorweekt. Bij een loods staat hij stil. Hij steekt de sleutel in het roestige slot en stapt naar binnen. Het brood in de tas is klef geworden. Hij schudt zich uit en loopt regelrecht op zijn doel af.

“Hier is je eten, het drinken is erbij inbegrepen vandaag.” Hij kijkt naar het stalen bed, aarzelt even en zegt: “Laatste dag, dat ik hier kom.”
In de verte jankt een hond.

Hij verlaat de loods zonder één keer om te kijken en loopt door tot hij aankomt bij zijn stamcafé.
“Doe maar hetzelfde als altijd.”
“Of nee … vandaag niet.”

Geplaatst op 120w bij themawoord Hagel week 48

Ontelbare tranen

De therapeut loopt zijn kamer binnen, pakt zijn aantekeningen, vult de doos met tissues en gaat zitten. De stoel tegenover hem is nog leeg. Even later komt ze binnen. Ze zwijgt een uur lang. Bij de deur zegt ze: ‘Dat werkt dus niet.’

Hij blijft achter en staart naar de lege bladzijde op zijn schoot.
De regen weent langs de ramen. Ontelbare tranen zijn er gevloeid in deze kamer. Vele dozen met natgehuilde tissues zijn uiteindelijk bij het vuil beland.

Hij staat op. Het is genoeg geweest. Hij pakt het familieportret van zijn bureau en smijt het aan diggelen. Hij zet het raam open en gooit de tissues één voor één in de regen. Langzaam dwarrelt de witte wolk omlaag.

Geplaatst op 120w bij themawoord Tissue week 47

Een goed advies

‘Aaaah, het water is héérlijk warm.
Floor, druk jij even op de bubbelknop?’
…
‘Pfffff, even bijkomen hoor van Geert. Niets maar dan ook NIETS begrijpt hij.’
‘Trek het je niet aan joh, mannen zitten nu eenmaal op een ander gevoelslevel.’
‘Het zal wel, maar ik gooi hem er het liefst vanavond nog uit met al zijn zooi.’
‘Hij zit teveel vast in zijn egostukje. Zijn wortelchakra staat onvoldoende open. Dat maakt hem zo besluiteloos.’
‘Je brengt het mooi, maar wat koop ík daarvoor? Ik trek het niet langer.’
‘Weet je wat? Stop peper in zijn je-weet-wel. Nee nog beter: mosterd. Dat verhoogt ook nog eens het libido, las ik.’
‘Dát is nog eens goed advies, dáár kan ik wat mee.’

Perfect

Niemand had het zien aankomen, ook zij niet. Ze vormden het ideale stel. Hij, knappe kerel, donker haar, glanzende carrière. Zij, lange blonde haren, altijd vrolijk en perfect gekleed.

Deze ravage had al helemaal niemand verwacht: serviesgoed in stukken op de grond, huisraad door de kamer gesmeten. Overal lag de zwarte aarde van de grote kamerplant, die ooit perfect paste in het strakke design meubilair. 

En toch gebeurde het op die stralende lentedag. Een dag die volmaakt had kunnen eindigen, als de man niet op het idee was gekomen een andere route naar huis te nemen. Hij zou haar, een vrouw die nog beter paste bij het interieur, niet zijn tegengekomen. Dat laatste viel natuurlijk thuis niet in goede aarde.

Geplaatst bij themawoord Kamerplant week 46 op 120w

Tromgeroffel in de nacht

In de stilte van de nacht klinkt tromgeroffel. Eerst zacht, dan steeds luider. Zijn handen weten van geen ophouden; zijn vingers bewegen snel op het strakgespannen vel van de trommel.
Terwijl hij doorspeelt, ziet hij de beelden voor zich van zijn verre vaderland in oorlog. Mannen, vrouwen en kinderen worden ruw uit hun huizen gesleurd en genadeloos neergeknald. De aarde kleurt langzaam rood. Het land wordt bedekt met lichamen.
Hij speelt onafgebroken door in een opzwepend ritme.
Het geluid dringt diep door in de huizen. De buurt verheft zich. Dan staan ze voor hem: twee mannen in witte pakken. Hij loopt gewillig mee. Buren kijken zwijgend toe. Het wordt weer stil. De trommel blijft onaangeroerd achter in de lege kamer.

Geplaatst bij themawoord Trommel week 45 120w

Nasmaak 2

Ze zat voorovergebogen aan tafel met daarop een grote mok koffie. Overal op de grond lagen lege flessen. De stilte van de avond werd wreed verstoord door het harde geluid van de voordeurbel. Ze schrok op en keek verdwaasd om zich heen.

Het was donker, ze wist niet hoe lang ze daar al zat. Het konden minuten, maar ook uren zijn geweest. Ze nam een slok van de inmiddels koud geworden koffie. De tijd van verfijnde espresso was voorbij.
Om de bittere smaak uit haar mond te verdrijven, greep ze naar de fles, die haar zoete, warme troost bood.

Op het geluid van de bel reageerde ze al heel lang niet meer. ‘Hij kon wachten tot hij een ons woog.’

 

Nasmaak

Hij dronk langzaam de laatste slok uit zijn kopje espresso. Hij proefde de bittere nasmaak.
Geen suiker in de koffie deze keer. Hij betaalde, stapte op en liep naar buiten. Het was donker en nat in de smalle steeg. Hij voelde de regen striemen langs zijn gezicht.

Hij liep vastberaden, als een man die recht op zijn doel afging. 

Na een korte wandeling stond hij stil voor een woning en hij belde aan. Daarna weer alleen het geluid van wind en regen. Geen reactie, geen deur die openging.

“Ik kan wachten”, sprak hij halfluid, terwijl hij in zijn broekzak het koude metaal voelde. Zijn gezicht toonde haat en verbittering, voor suikerzoete woorden was het te laat. Het doek was gevallen.

Geplaatst op 120w bij thema "Nespresso"
winnend stukje week 44