Nasmaak 2

Ze zat voorovergebogen aan tafel met daarop een grote mok koffie. Overal op de grond lagen lege flessen. De stilte van de avond werd wreed verstoord door het harde geluid van de voordeurbel. Ze schrok op en keek verdwaasd om zich heen.

Het was donker, ze wist niet hoe lang ze daar al zat. Het konden minuten, maar ook uren zijn geweest. Ze nam een slok van de inmiddels koud geworden koffie. De tijd van verfijnde espresso was voorbij.
Om de bittere smaak uit haar mond te verdrijven, greep ze naar de fles, die haar zoete, warme troost bood.

Op het geluid van de bel reageerde ze al heel lang niet meer. ‘Hij kon wachten tot hij een ons woog.’

 

Nasmaak

Hij dronk langzaam de laatste slok uit zijn kopje espresso. Hij proefde de bittere nasmaak.
Geen suiker in de koffie deze keer. Hij betaalde, stapte op en liep naar buiten. Het was donker en nat in de smalle steeg. Hij voelde de regen striemen langs zijn gezicht.

Hij liep vastberaden, als een man die recht op zijn doel afging. 

Na een korte wandeling stond hij stil voor een woning en hij belde aan. Daarna weer alleen het geluid van wind en regen. Geen reactie, geen deur die openging.

“Ik kan wachten”, sprak hij halfluid, terwijl hij in zijn broekzak het koude metaal voelde. Zijn gezicht toonde haat en verbittering, voor suikerzoete woorden was het te laat. Het doek was gevallen.

Geplaatst op 120w bij thema "Nespresso"
winnend stukje week 44

Volmaakt gelukkig

​Op een dag stond zijn besluit vast: “Ik ga weg, ik boek een luchtballon.”
Zo gezegd, zo gedaan. De boeking verliep voorspoedig, hij koos voor een veelkleurige ballon.
Hij liet er geen gras over groeien en vertrok diezelfde middag nog.
“Enkele reis,” had hij gezegd.
Terwijl de luchtballon steeg, overdacht hij zijn leven, dat zich tot dusver laag bij de grond had afgespeeld.
Het werd tijd voor een ander perspectief. Hij keek naar beneden en zag de wereld aan zijn voeten liggen.
“Hier wil ik blijven,” zei hij, toen de luchtballon boven de zee was aangekomen.
Hij keek naar het blauwe zeewater en voelde de wind om zijn oren waaien.
Een witte meeuw vloog onder hem, hij was volmaakt gelukkig.

Geplaatst op 120w
Weekthema 43  Luchtballon  

Aurora, licht van mijn leven

Het bos ruikt naar frisse morgendauw. De grond is bezaaid met glinsterende herfstdraden. Er liggen bladeren in vele tinten. De eerste zonnestralen schijnen door de bomen en vormen schaduwen op het pad. Een vroege jogger loopt zijn morgenrun.

Hij loopt in gedachten verzonken, totdat zijn oog valt op de gouden glans van iets kleins onder een eikenboom. Hij vertraagt zijn pas en loopt erheen. De jogger bukt en ziet een goudkleurige aansteker. Hij pakt hem op en veegt met zijn mouw de aarde weg. Het is een zippo, model armor case. Daarin staat gegraveerd: “Aurora, licht van mijn leven.”

Bij de jogger, normaal gesproken een nuchter ochtendmens, glinstert weemoedig een traan van verlangen. Deze ochtendstond heeft goud in de mond.

 Geplaatst op   120w   bij weekthema "Zippo"  *winnend stukje week 41

Ecotasje

“Het is de dag van de duurzaamheid”, schalt een stem door het warenhuis. “Als u vandaag kiest voor een ecotasje, krijgt u vijftien procent korting op alles.”
Ik zie allerlei mensen rondlopen met kleurige tasjes. Ik pak wat ik nodig heb en loop naar de kassa.

Bij de kassa staat een lange rij. Met een verhit, blij hoofd vouwt de kassamedewerkster de tasjes open en doet de boodschappen erin. “Wat een succes, bijna iedereen koopt er één.”
Haar kassabuurvrouw heeft er duidelijk minder zin in; ze kijkt chagrijnig voor zich uit, terwijl ze een klant bestraffend toespreekt: “Geen ecotasje, dan ook geen korting. U moet het zelf maar weten.”

Ik kies voor het appelgroene tasje, ik ga voortaan voor duurzaam.

Ouwe

“Hee hallo met mij.”‘
“Ja ik bel je even. Ik ben op weg naar die ouwe”
“Met de bus ja, straks overstappen op de trein.”
“Zal niet lang meer duren tot die ouwe gaat hemelen.”
“… Daar zeg je me wat. Hij heeft me nadrukkelijk gezegd, dat hij geen polonaise aan zijn bed wil.”
“Nee, niet opeens Jan erbij halen na al die jaren.”
“Wat zeg je?” …
“Je bedoelt die staartklok.”
“Dat kan wel geregeld worden, als die ouwe de pijp uit is.”

Ik stap de bus uit, probeer me een beeld te vormen van Jan en zijn familie.
In gedachten zie ik ze de buit verdelen, terwijl vader op zijn sterfbed ligt.
Jan krijgt niets, dat moge duidelijk zijn.


Plaatje: Het sterfbed van Der Foeks, door Peter Vos

Geplaatst op
120w 

 

Wit

Ondanks alles oogt de kamer licht en vrolijk. De warme rode en oranje tinten van het vloerkleed ademen nog steeds liefde en geluk. De zon schijnt door het raam naar binnen en verlicht en verwarmt de ruimte.

Als ze binnenloopt, valt haar oog op die ene foto naast de lege stoel. Hij kijkt haar lachend aan; het lijkt alsof zijn mond beweegt. De foto lijkt op die ene witte pixel in het kleurenpalet, die uitnodigend alle licht naar zich toetrekt. Haar ogen zijn zo gefixeerd op het licht, dat voor even de duisternis in haar oplost.

Ze gaat zitten in zijn stoel, ze voelt hoe de zon haar lichaam verwarmt. Als ze haar ogen sluit, is hij haar zeer nabij.

Geplaatst op 120w bij weekthema "Pixel"