Duisternis

De hoge hakken van haar rode schoenen tikken op de keien. Het is het enige geluid dat de avondstilte doorbreekt. Ze loopt onafgebroken voort en voelt plotseling dat de stenen onder haar voeten verdwijnen. De aarde wordt drassig. Geuren van rottende bladeren en oude paddenstoelen stijgen op. In de verte klinkt het geluid van een uil.

Haar schoenen zakken weg in de modder. Ze laat ze achter en loopt blootvoets verder. Als ze verder loopt, hechten zich allerlei overblijfselen van de kringloop der natuur aan haar voeten: natte bladeren, bruine aarde, resten van kleine insecten. Het deert haar niet. Dit nieuwe schoeisel zit haar als gegoten.
Ze zakt weg in de diepte, steeds verder het moeras in. Het duister omvat haar. Ze doet haar kleren uit en bekleedt zich met modder. De kou bereikt haar botten, maar na een tijdje voelt ze de aarde als een warme, troostende deken over haar lichaam …

Als ze haar ogen opslaat is het oogverblindend wit. Fel schijnt de ochtendzon door het raam. Een vroege merel zingt. Haar lakens voelen koud en klam. Heimwee verteert haar. Als ze probeert op te staan, wordt ze door onzichtbare handen teruggetrokken in de duisternis.

Geplaatst op SchrijvenOnline bij weekopdracht #84

"Stel je voor dat je personage opeens in een put zit. Wat hoort, voelt, ruikt  je personage? Wat doet je personage om uit die put te komen? Show don't tell" door Roos Waaijer

Groupie 1 en 2

I
Bent u al wakker?” klinkt het vanuit de verte.
Mijn gezicht doet pijn; ik hoor mezelf kreunen.
Ik probeer mijn ogen te openen, maar alles blijft zwart.
“Ik ben zeer tevreden, de operatie is uitstekend gelukt.” ...

Ik kijk in de spiegel en zie háár. Een volmaakte kopie, zelfs het kuiltje in mijn wang is hetzelfde.
Ik loop naar mijn kledingkast en neem de wijnrode jurk eruit. Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld.

Ik ga op de eerste rij in het midden zitten, zoals altijd.
De zaal klapt, als zij het podium betreedt. Ik probeer haar blik te vangen, maar ze kijkt een andere richting uit. Ik heb geduld: straks zal ze zingen, speciaal voor mij. Mijn idool, mijn tweelingziel, mijn alles.

Weekwinnaar op 120w week 09 2016

II


Als ze het podium betreedt, ziet ze haar zitten, pontificaal op de middelste stoel van de voorste rij. Dit kán niet waar zijn: het is alsof ze in de spiegel kijkt. Ze onderdrukt de neiging weg te rennen naar de beslotenheid van de kleedkamer, maar vluchten is geen optie, het publiek verwacht haar.
Opzij kijken en haar hunkerende blik vermijden. Niet weer meegezogen worden.

Ze werkt haar programma af zonder passie. Het applaus is minder enthousiast dan anders. Vanuit de voorste rij wordt haar een boeket met veertig rode rozen toegeworpen. Zonder de zaal in te kijken, pakt ze het op en loopt het podium af.

Als ze buiten naar haar auto loopt, hoort ze het getik van haar hakken …

Geplaatst op 120w bij themawoord Groupie week 09 2016

Hemels bezoek

"Oma?"

"Ja kind."
"Bent u het echt? ik kan het niet geloven."
"Ik mocht één uur terug naar de aarde."
"Hoe heeft u mij gevonden?"
"Dat was niet zo moeilijk. Ik ben hier gebracht en word weer opgehaald.
Ik kreeg de vrijheid om één persoon op aarde ontmoeten."
"En u koos mij ...?"
"Jij was de enige van de familie, die niet op mijn begrafenis was. We hebben nooit afscheid kunnen nemen."
"Waarom stierf u, toen ik ver weg was op een eiland?"
"Ik had geen keuze, de dood kwam mij halen. Ik heb je nog wel een bericht gestuurd. Ik wist dat je het zou begrijpen."
"Oma, was u het, die mijn horloge stilzette precies om half twee? Die dag trok de mist maar niet op. Ik was koud tot op mijn botten. Toen ik zag, dat mijn horloge stilstond, wist ik, dat u dood was."
"Ja ..."
"Ik was liftend met mijn vriend naar het eiland Skye gegaan en kon niet op tijd terug zijn om afscheid te nemen. 
Jarenlang ben ik in mijn dromen uw huis voorbijgegaan en zag u binnen zitten. Nooit belde ik aan. Als ik wakker werd, voelde ik me schuldig, omdat ik u alleen liet."
"Maar dat hoefde toch niet, kindje, je weet toch dat ik je die vakantie van harte gunde. Je had er zo naar uitgekeken?

"Oma, weet u nog, dat ik altijd naar uw handen keek, als u de aardappelen schilde of sokken stopte?"
"Ja, je vroeg me hoe die kleine bruine vlekken op mijn handen kwamen."
"Als ik nu naar mijn eigen handen kijk, zie ik die van u."
..,
"Ik moet nu gaan, ze staan voor het raam om me op te halen."

Ik kijk op mijn horloge: het is precies half twee, als ze vertrekt. Mijn huis geurt naar vanille, Boldoot en lavendel. Haar geuren. 

Geplaatst op SchrijvenOnline bij Opdracht #83 

"schrijf een dialoog tussen jou en iemand uit het verleden. Stel hem/haar een vraag en laat de ander erop reageren. Kijk wat voor 'gesprek' zich ontwikkelt. Probeer de dialoog zo 'kaal' mogelijk te houden, dat wil zeggen: gebruik alleen regie-aanwijzingen als het echt nodig is."

Kalm blijven

"Een half ons dun gesneden rookvlees, alstublieft.”
“Komt voor elkaar, mevrouw, mag het ietsje meer zijn?”
“Nee, ik wil vijftig gram.
…
Tachtig gram biologisch gehakt graag. Precies genoeg voor een bal.”
“Anders nog iets?”
“Eh, even kijken. Wilt u die karbonade voor me afwegen?”
“Honderdtwintig gram.”
“Dat is teveel. Wilt u die ernaast even pakken?”
…
Intussen groeit de rij in de slagerij gestaag. Mensen schuifelen ongeduldig heen en weer.
Als de dame het zesde karbonaadje laat afwegen, is het geduld van een man, gekleed in een donkerblauw pak, op:
“Komt er nog wat van? Mijn lunchtijd is niet oneindig lang.”
“Mijn tijd is ook kostbaar,” roept een ander.
“Kalm blijven. Blieft u allen een stukje worst?” vraagt de flegmatieke slager.

Geplaatst op 120w bij het themawoord Flegma week 08 2016

Joep

Elk jaar kwamen ze: twaalf of meer buitelende, joelende kinderen die een ravage aanrichtten in haar huis. Een ware invasie. Joep genoot, hij verheugde zich al maanden van tevoren op zijn feest. Als alles achter de rug was en de laatste klodders stroop en stukken pannenkoek van de grond verwijderd waren, genoot zij ook. Vooral van het intens gelukkige gezicht van haar zoon.

Dit jaar komen ze niet. Een andere invasie is bezig bezit te nemen van zijn lichaam. Ze zijn met velen gekomen en ze vermenigvuldigen zich dagelijks. Poetsen of boenen helpt hier niet.
“Terugvechten,”
roepen de omstanders, maar tegen deze vijand valt niet te strijden. Zachtjes aait ze over zijn bleke gezicht.
“Niet huilen, mama. Ik word beter.” …

Geplaatst op 120w bij weekthema Invasie week 07 2016

Metamorfose

"Help je me nog even met mijn make-up?" vraagt Merel haar vriendin,
"Ja natuurlijk ...
Je ziet er weer prachtig uit."
"Ik ga nu, bedankt voor alles. Ik ben blij, dat je er elke werk weer voor me bent."

Merel doet de deur achter zich dicht en stapt haar auto in. Ze bekijkt zichzelf in de spiegel en ziet een stralende jonge vrouw met glanzende ogen, Wat een verschil met gisteren en de rest van de week. Een groot deel van de afgelopen dagen bracht ze in bed door. Het kostte haar de grootst mogelijke moeite om er elke dag een paar uurtjes uit te komen. Met veel pijn verzorgde ze zichzelf en haar huis.
Op zaterdwag is alles anders. Naar die dag leeft ze de hele week toe. Ze heeft haar dubbele medicatie ingenomen en voelt zich goed. Ze zoeft over de snelweg, neemt de afslag en staat voor zijn deur.
Als ze aanbelt, doet hij meteen open, alsof hij al achter de deur stond te wachten. Hij omarmt en kust haar.
"Hoe was je week, schat?"
"Druk, druk, maar wel leuk."
"Het is je niet aan te zien. Je ziet er weer geweldig uit. Kom op de bank zitten, dan maak ik koffie voor je.
Hoe krijg je het toch allemaal voor elkaar, een drukke baan, vaak in het buitenland en eruit zien als een prinses die haar bedienden het werk laat doen?"
"Tsja, dat is mijn geheim."

"Ik heb een verrassing voor je. Ik heb er lang over nagedacht en heb gesolliciteerd naar een baan bij jou in de buurt. En wat dacht je? Ik ben aangenomen. Eindelijk kunnen we elkaar vaker zien dan die ene zaterdag per week.
...
Hee, wat gebeurt er met je? Je trekt helemaal wit weg."

Geplaatst op SchrijvenOnline weekopdracht #82
"Een personage zag de hoofdpersoon nooit stuntelend door het leven gaan. Schrijf daar een verhaal over. Maximaal 300 woorden".

Zondebok

Zij was als zondebok de woestijn ingestuurd, als een lam naar de slachtbank geleid. Nu zit ze thuis. Ze staart voor zich uit. Het dreunt in haar oor: “niet meer welkom, niet welkom.” Beelden van die ochtend trekken aan haar voorbij: de directeur die haar nauwelijks durfde aan te kijken, haar samengeperste lippen.
Na maandenlange pesterijen was het zover: de collega’s hadden gezamenlijk een brief opgesteld over haar “disfunctioneren”.
En dat deed ze uiteindelijk ook, murw van het getreiter. Ze kon zich niet meer concentreren en begon fouten te maken. Steeds meer …

Iemand was nodig om de aandacht af te leiden. Zo konden zij ongestoord verder lanterfanten. Onrechtvaardig. Het ergste is, dat er nu plek is voor een nieuwe zondebok.


Geplaatst op 120w bij weekthema Bok week 6 2016