Rosa

Hij heeft de muren zachtblauw geverfd. Alle rommel is naar de zolder gebracht. Via internet heeft hij nieuwe meubels en een bed aangeschaft. Ook heeft hij een mooi rood lingeriesetje cupmaat 70c gekocht. Hij wrijft zachtjes over het satijn. Er zijn nieuwe sloten aangebracht op de deur en op het raam. Hij werpt nog een laatste blik en gaat achter zijn laptop zitten. 

"Wat ben je mooi, Rosa, ik kan niet wachten je te zien."

"Ik ben bang dat ik tegenval in het echt. Jij bent zelf zo knap."

"Natuurlijk niet. Trek je truitje nog eens uit. Ja goed in de camera kijken en doe je bh ook even uit.

Je hebt de mooiste borsten van de wereld." 

Vanmiddag zien we elkaar eindelijk. Ik kan niet wachten."

"Ik ook niet, naar ik vind het toch wel heel spannend."

Xxx  ...

Hij kijkt nog eens naar zijn profielfoto en moet haar gelijk geven. Perfecte foto, hij zag er vroeger fantastisch uit. Hij loopt met een boog om de spiegel heen. Sinds zijn dertigste vermijdt hij het zichzelf te bekijken.

Deze keer moet het lukken! Alle vorige meisjes waren luid gillend weggelopen, toen ze hem zagen.   

Onbegrijpelijk. Ze weten niet wat ze gemist hebben: hij zou ze een leven als een prinses hebben geboden. Het zou hun aan niets ontbreken.

Rosa is anders, veel liever dan de anderen. Zij zal zich door hem niet laten afschrikken, dat voelt hij. Zeker niet, als hij haar ophaalt zijn zijn donkerblauwe Audi. Dat zal indruk maken. Het wachten valt hem zwaar. Als eindelijk de klok op drie uur staat, trekt hij zijn jas aan en stapt hij in de auto.

Het kon echt niet meer wachten, het moest nu gebeuren.

Geplaatst op SchrijvenOnline 11-02-2016

Nieuwe kans

Het vloerkleed ligt bezaaid met kruimels, bierblikjes en allerlei troep. Mia ligt op de bank in een verschoten, roze ochtendjas. Haar vuile kleren liggen op een grote hoop. De grijze januaridagen rijgen zich aaneen. Haar hoofd lijkt gevuld met watten. Bezoek krijgt ze nauwelijks. Gelukkig maar, al dat opgewekte geblaat doet pijn aan haar oren.
"Ga mee naar buiten, joh. Het is koud, maar de zon schijnt. Dat zal je goed doen."
Nee, liever binnenblijven en alleen zijn.
"Neem eens een warm bad. Niet om het een of ander, maar je ruikt niet fris."
Wat kan het haar schelen. Ze duwt haar hoofd onder de wollen deken. De gordijnen laat ze dicht.
Ze heeft al weken haar post niet opengemaakt. Op de deurbel reageert ze niet meer, behalve als 's avonds de pizzabezorger belt. In een hoek van de keuken stapelen de lege dozen zich op. Geuren van kaas, schimmel en rotte tomaat zijn door het hele huis te ruiken.

Dan klinkt de bel, luid en indringend. En nog eens en nog eens ... Een stem roept door de brievenbus: "Mevrouw, doe open alstublieft, ik heb iets voor u."
Ze sloft naar de deur om van het irritante geroep af te zijn. Ze neemt een goudkleurige enveloppe in ontvangst, tekent gedachteloos en legt deze op tafel bij de overige post Het goud blinkt haar tegemoet. Ooit droeg ze een gouden ring. Ze voelt ze opeens een onbedwingbare lust deze enveloppe open te maken. Ze begrijpt zelf niet waarom. Soms lijken de dingen haar te overkomen. Impulsief had ze vorige maand een slagzin ingestuurd. Ze leest: "U hebt de eerste prijs gewonnen: drie weken vakantie op een tropisch eiland naar keuze." Mia sluit haar ogen en ziet zichzelf weer als jong meisje in haar bikini op een zonnig strand, omringd door vele aanbidders. Ze voelt de warmte van de zon tintelen op haar huid. Ze ruikt de zee, ze ervaart de kracht van de golven. Haar bloed begint te stromen. Ze krijgt een nieuwe kans in haar schoot geworpen. Wat let haar nog haar koffers te pakken en uit te breken?

Geplaatst op SchrijvenOnline 06-02-2016 

#80

Januari en februari zijn typische maanden voor een winterdepressie. Je hoofdpersoon heeft er last van, en niet zo’n beetje ook. Wat gebeurt er in zijn/haar hoofd wanneer hij/zij een prijs wint, namelijk een vakantie naar de zon?

Kom op Linda

Angst knijpt haar keel dicht. Haar kleding is doorweekt. Haar voeten lijken vastgenageld aan de grond. In de verte hoort ze een stem: “Hup, Linda.” Ze gilt en wordt badend in het zweet wakker.

“Hoe ging het deze week, Linda?”
“Elke nacht angstdromen en overdag doodmoe.”
“Hmm …”
“Op mijn werk ben ik zo bang om fouten te maken, dat er niets uit mijn vingers komt.”
“En waarom zou jíj geen fouten mogen maken?”
“Ik ben als de dood om een bok te schieten en dat ik uitgelachen word.”
“Bijzondere woordkeus.”
“Het schoot er zomaar uit.”
“Hmm …”
“Vertel eens: waarover gingen je nachtmerries?”
…
Ze staat weer in de gymzaal voor de houten bok. Haar gymleraar schreeuwt: “Kom op, Linda, springen nú.”

Verhaal geplaatst op 120w bij het thema Bok week 6 2016

De stilte spreekt

Op een buitentafel liggen stapels boeken.
‘Gratis mee te nemen’, staat er geschreven op een bord. Er ligt een heel leven op straat: sommige boeken zijn beduimeld, vol scheurtjes; andere lijken ongelezen. Mijn oog valt op een boekje met een stofomslag van canvas.
“Voor Aline, mijn liefste, mijn leven, januari 1946.”
Prachtig geschept papier, met de hand gebonden. Karmozijnrode kapitalen en paginanummers. De tekst geschreven in sierlijke zwarte letters. De laatste tien bladzijden zijn leeg. Ik blader door het boek en lees:

“De stilte binnen spant
samen met de wind buiten …”

Nu ligt het boek, opengeslagen op een kleine bijzettafel, in mijn huis. Ik kijk naar de lege pagina’s, pak mijn zwarte pen en schrijf:

“De leegte lacht me toe.”

 Geplaatst op 120w bij thema Omslag week 4 2016 

Hemelse sferen

De ijle klanken van haar viool weerklinken in de stille zaal. De strijkstok danst over de snaren. Het publiek luistert ademloos. Zij is één met de muziek. Ze koestert haar instrument, alsof het haar kind is. Als je goed luistert, hoor je een menselijke stem, zo intens, dat ze regelrecht de ziel raakt. Ze voert het publiek mee naar hemelse sferen. Even bestaat er geen ellende op de wereld. Niemand hoeft te vluchten. Kyrie Eleison verandert in Gloria. De taal van de muziek is universeel.

Dan het einde, de stilte en het daverende applaus. Ze is terug op aarde. Ze kijkt liefdevol naar haar viool, nu nog een replica. Eens komt de tijd, dat ze een echte Stradivarius zal bespelen.

Geplaatst op 120w bij het weekthema Replica week 5 2016

Breekbaar

Zij kent alle hoeken van de kamer. Hij heeft ze haar vaak genoeg laten zien. Vooral die ene hoek, waar de kast met de glazen deuren staat. Deze week zijn er nieuwe ruiten ingezet.
Als hij het huis verlaat, trillen de ramen. Zij ruimt de borden en scherven op. Als ze langs de spiegel loopt, ziet ze een vrouw in een blauwe trui met gele bloemen. Ze wendt haar gezicht af.

Ze pakt haar koffer; zet deze in het midden van de kamer en gaat erop zitten. Nog één keer bekijkt ze nauwkeurig elke hoek. Herinneringen herleven. Ze voelt, ruikt en proeft: pijn, zijn adem, haar bloed. Even voelt ze de kracht om uit te breken. Maar vandaag nog niet …

Geplaatst op 120w bij thema 'Hoek' week 3 2016

Laatste Eerbetoon

Een stralende lentedag, uitbundig zingende vogels. De mensen op straat bewegen zich lichtvoetig voort. Ze lijken eerder te huppelen dan te lopen. Deuren en ramen gaan open; de lange winter is voorbij.

Plotseling worden de geluiden van de straat overstemd door de muziek van een fanfarekorps. Voorbijgangers staan stil en kijken; kinderen dansen met de muziek mee. De zilveren trompetten en trombones blinken in de zon; de wangen van de muzikanten bollen op.

In een huis zwijgt een groepje mensen achter gesloten gordijnen. Geluiden van buiten dringen nauwelijks door. Dan doorbreekt het aanzwellende geluid van de muziek de stilte. De ramen worden opengeschoven. Tranen worden gedroogd. Voor het huis houdt de fanfare stil: een laatste eerbetoon aan hun trouwe trompettist.

Geplaatst op 120W bij thema 'Fanfare' week 2 2016